Co trzeba zrobić

      Przeczytałem dzisiaj kolejny tekst na blogaskach o tym, że ZUS jest złodziejem.

      Srsly? Rly?

      Mam powyżej kokardy pierdolenia idiotów na temat, że rząd kradnie, że ZUS kradnie, że US kradnie. Wszyscy źli tylko my, ci właściwi jesteśmy dobrzy.

      Kilka lat temu wraz z grupą ludzi próbowaliśmy wytłumaczyć w czym jest problem. Bezskutecznie, jak grochem o ścianę. Zawsze były teksty w stylu "bo rząd musi mieć pieniądze". Przy tym stwierdzeniu jak jeden mąż robiliśmy facepalm. Rząd nie ma pieniędzy, ale ludzie tego nie rozumieją i sobie tłumaczą "nie ma bo kradną". Następnie "bo muszą się znaleźć pieniądze na"... tutaj następowała cała lista żądań. Dość absuralna, bo odpowiadająca śliśle potrzebom konkretnych grup.

      Skupiając się na ZUSie. Teraz zadaję pytanie - a co trzeba zrobić, żeby było lepiej lub co łatwiejsze nie było gorzej. Odpowiedź jest natychmiastowa - pozamykać złodziei, zlikwidować. W tym momencie już wiem, że nie mam z kim rozmawiać.

      Ten trend zlikwidować świadczy o braku elementarnej wiedzy o finansach publicznych, FUSie, prawie podatkowym i najważniejsze o sztywnych wydatkach. Nie mam zamiaru uświadamiać i tłumaczyć. Jest internet można sprawdzić o co kaman. Ale wszyscy są specjalistami. Wszyscy wszystko wiedzą. A robią dokładnie to samo od 25 lat. DOKŁADNIE TO SAMO. Czyli nic. Nie korzystają z narzędzi jakie otrzymaliśmy wraz z demokracją.

      Mam tylko malutką prośbę, ode mnie, małoskromnego bagiennego. Zanim napiszecie, że wszyscy to złodzieje, bo Was okradają, podejdźcie do lustra i spójrzcie w nie. Tam stoją Wasi złodzieje. Spójrzcie dokładnie i miejcie odwagę cywilną przyznać się przed sobą, że wyruchaliście US w ostatnim zeznaniu, że nie zapłaciliście tego czy tamtego. Drobnostki, żeby przeżyć? No cóż, inni nie mają takich skrupułów jak Wy. Ciągną na całego. W czym jest winny rząd? Że nie odciął uprzywilejowanych, że jest wrogiem narodu jeżeli próbuje jednym zabrać, by przestać łatać budżet zaciąganymi kredytami. Że rząd nas dużo kosztuje? Oj bidule naiwne, wierzcie w te propagandę dalej. A tymczasem wywalczone zobowiązania dla określonych grup społecznych będą pogrążać kraj w długach (o oszustach pasożytujących na nas, na społeczeństwie nie będę nawet wspominać). Umiecie liczyć, ale tylko populistyczne brednie przerzucane przez politycznych błaznów, którzy chcą się dorwać do władzy. To, że jest źle to wiadomo. Niech powiedzą co trzeba zrobić, a nie zagłosujecie na nich.

Sztuka szukania

      Jest nocka. Mam chęć na poznanie nowych dźwięków. Czy się to uda? Przez chwilę jeszcze tak  myślałem. Jako, że jest upał i na niewiele mam chęci postanowiłem pojechać po najmniej linii oporu. Odpaliłem youtube. Postanowiłem zobaczyć co też YT ma mi do zaoferownia na koncie na którym subskrybuję kanały Illusion, Ninja Tune, Korn i Gorillaz. Lista jaką mi wyprodukował automat jest cudna: Eminem, Wardęga, Pitbull, enchufetv, 2NE1, Rihanna, Jason Derulo, Shakira, Enrique Iglesias, LMFAO, One Direction, SMTOWN. Rozumiem, że kasa i oglądalność przede wszystkim. Ale jakie mam możliwości, jeżeli szukam czegoś czego nie znam. A już fanaberią byłoby gdyby mi się coś spodobało ;]

      Wypróbowałem opisywane serwisy sprzedające muzykę w postaci elektronicznej i serwisy oferujące streaming. Próbowałem tam coś znaleźć. Czegoś spróbować nowego. Systemy służące do wyszukiwania są źle przygotowane dla melomanów. Statystyka czy powiązania, bo X osób to lubi to chyba jeden z bardziej poronionych pomysłów. Zdaję sobie sprawę, że jest spora grupa ludzi, którzy nie szukają tylko odpalają radio i słuchają jak leci.

      W dawnych czasach, w sklepie muzycznym był człowiek, któremu coś się mówiło, a ten zabierał poszukiwacza w różne rejony. Jeżeli nie znał klienta lub był z innej bajki, zwykle zajmowało kilka wydawnictw po których dochodził do tego czego klient może chcieć. Jednak to się zmienia, i nie tylko, że płyty odchodzą precz na rzecz gównianych mp3. Zmienia się podejście do klienta, choć powinienem napisać, że się już zmieniło. Klient masowy to dobry klient. Zajebiście jest kiedy oferta sklepu jest duża, ale sklep handluje w jednym czasie pięcioma płytami, a to, że sprzeda jakąś fajną pozycję z Blue Notes Records to błąd w statystyce. Sklep ma zarabiać pieniądze, a nie zaspakajać czyjeś potrzeby. Potrzebę tę zaspakajali sprzedawcy, którzy fascynowali się muzyką.

      Niedawną chwilą Google odpaliło własny streaming muzyczny. Na tle innych istniejących już firm, wypadli niemal dobrze na mój osobisty test 100 wykonawców spokojnie dolecieli do 50tki, gdzie konkurencja ledwo dochodziło do 20tki. Pomijam problem streamingu w przypadku bycia offline. Mimo że, słucham popularnej muzyki, słucham też nietypowych dla szołbiznesu wykonawców, którzy wydają muzykę dla samej muzyki i przy okazji zarabiają jakieś grosze, które pozwolą im dożyć o chlebie i wodzie do wydania kolejnego albumu. Znalazłem serwis, który specjalizuje się w streamingu takiej muzyki. Jednak... musiałbym się przełączać. Jak w radiu, pomimo własnych playlist muszę odpalać różne aplikację. Szukam dziury w całym? A nasze kochane mixtape'y? Kiedy to my sobie sporządzaliśmy własne składanki (zaczynałem zabawę w mixtape'ach na ośmiościeżkowcu ;).

      Krążenie wokół powiązań tego, że ktoś coś lubi lub że ja coś lubię i jest powiązane wydawnictwem lub podobną liczbą polubień i statystycznie. Nie mogłem wyjść poza obszar tego co mi daje sklep. Zatem na dobranockę puszczę coś z wydawnictwa Wagram na pocieszenie. Dobrej nocy, dzień dobry czy co Wy tam robicie czytając te bzdury ;]

25 lat keczupu

      Jak każdy z nas, kto doświadczył przyjemności jednego systemu czy drugiego ma jakieś ale. Jeden i drugi posługuje się propagandą, trudno mi ocenić na podstawie dostępnych, która jest bardziej ohydna. Wydaje się, że dzisiejsza bazująca na najniższych instynktach, ale mogę wypowiedzieć się jedynie o tej, której doświadczam i która dotyczy mnie osobiście.

      Uprawia się z powodzeniem propagandę, że kiedyś było źle, Mordor, Imperium Zła i w ogóle. Ludzie mieszkali w barakach, byli niewolnikami systemu, nie mieli internetu, smartfonów i jedli chleb ze słoniną. Wskazuje się na okresy pewnych braków, jako okresy permanentne a nie czasowe. Udam głupka. Skoro jest tak super, po co marnotrawić czas, by pokazywać jak było chujowo?

      Zabawną rzeczą jest jeszcze porównywanie dzisiejszej sytuacji ekonomicznej i ówczesnej, rządzącymi się zupełnie innymi prawami. Nawet nie uwzględnia się w tych sytuacji jaka nastąpiła na świecie, które można skrócić do jednego słowa - globalizacja.

      Ale nie o tym. Uzyskaliśmy wolność. W moim mocno subiektywnym odczuciu, zamieniliśmy jeden rodzaj niewoli na inny. Do dzisiaj nie wiem, który był/jest lepszy, a który gorszy - czy socjalizm czy kapitalizm.

      Jako naród nie jesteśmy jednorodni i nigdy tacy nie byliśmy, było to naszą siłą przez setki lat. Ostatnie 25 lat ciągłych walk ze sobą, walczenie o symbole, zamiast o godne życie (taki frazeologizm), świadczy o tym, że wolność części społeczeństwa jest uwarunkowana niewolą innych.

      Kilka dni temu przeczytałem wywiad z Jackiem Żakowskim na łamach Krytyki politycznej. Zdumiało mnie pewne stwierdzenie:

"Dlaczego wy się nie buntujecie? Jak wam, studentom, zabrali zniżki kolejowe, to nic się nie wydarzyło. To dla mojego pokolenia było nie do pomyślenia."

oraz

"Wy też jak barany wierzycie, że rynek was kocha! Kocha was na tysiąc pięćset złotych."

      No cóż. Odpowiedzi miałem wiele na te prowokacyjne pytania/stwierdzenia. Ale dzisiaj patrząc na ludzi w autobusie jadących rano do pracy za 1500 zł znalazłem odpowiedź. My nieco starsi i ci młodsi, płacimy za wolność, za wolność tych, którzy o nią walczyli. Dzisiaj nie ma przeciw komu się buntować. Nie ma ośrodka zła, Saurona, lorda Vadera. Pozostaliśmy sami ze sobą.


      Wyjaśniając tytuł. Jednej rzeczy nie mogę zrozumieć. Czemu w PRL nie było keczupu? Przecież bez niego nie można żyć ;]

Kiedy pada deszcz

- Bagienny! Chodź na rower.

- Śpię.

- No chodź.

- Nie chce mi się *ziew*

Dialog się przeciąga przez jakieś 10 minut. Dojeżdżamy do pól mokotowskich. Błyska, grzmi i wieje. Czyli jest cudnie ^^

- Nie mogłeś marudzić 10 minut dłużej? Uniknęlibyśmy ulewy.

I znowu marudzę o książkach

      Niedawno wyplułem się na temat zakupów. Teraz chciałbym napisać nieco o przedmiocie zakupów. Precyzując o książkach. Dzisiaj rozpoczęły się Warszawskie Targi Książki. Impreza już nie jest adresowana do przygłupów, którzy nie dość, że wydają pieniądze na książki to jeszcze je czytają. Odkąd powoli moda na czytanie (już czegokolwiek) wróciła, to już nie ma przygłupów, wytykania nas paluchami i robieniem sobie jaj. Każdy czytelnik, który nie potrafił oderwać się od lektury poza domem wie o czym napisałem. Ale bez gorzkich żali... swoją drogą to jest interesujące, że kilka razy w swoim życiu człowiek nieświadomie podąża za jakimś trendem ;]

      Mamy od kilku lat zwyżkowy trend publikacji nowych książek. Może ilościowo literatury światowej nie jest najlepiej, ale za to pod względem rodzimych tytułów jest super. Tyle... że taki stary pierdziel jak ja, wychowany może nie na dobrej literaturze, ale wymagającej od czytelnika czy to jakiejś wiedzy czy zaangażowania, nie jest tą mnogością tytułów usatysfakcjonowany. Z dziką rozkoszą pojeździłbym sobie po polskich tuzach mojego ulubionego gatunku science fiction, ale nie mam po kim ;] Raptem kilka nazwisk, które na dodatek nie powodują wypieków na twarzy na hasło "nowa książka X". Mamy za to od groma i ciut ciut pisarzy fantasy. Jakości jednak nie można oczekiwać. Choć w tym gronie jeżeli nie pod względem fabularnym to warsztatowym można znaleźć coś interesującego. Jako fan m.in. Isaaca Asimova nigdy specjalnie nie przykładałem dużej wagi do jakości pióra, za to do zawartej koncepcji już tak. Im lepszy pomysł, im bardziej złożony tym bardziej byłem szczęśliwszy. Dotyczy to też głównego nurtu, z którym zaznajamiam się na własną rękę od końca lat 90tych kiedy coraz rzadziej z obcojęzycznej fantastyki zaczęło trafiać pozycji na półki księgarń. Lubię fantastykę, ale wtórności czy rozdmuchiwania słabego pomysłu do kilkuset stron czy tomów zwyczajnie nie znoszę. Szkoda mi i pieniędzy i czasu.

      Po kilku latach obcowania z mainstreamem doszedłem do smutnego odkrycia, że jestem zwyczajnie za głupi na odbiór wielkiej literatury (czy jak kto chce wysokiej kultury). Nie pomógł w tym krótkotrwały romans z filologią polską. Choć cieszy mnie, że ktoś jeszcze celuje w lotne umysły. A jak wygląda sprawa z beletrystyką adresowaną do everymena? Słabiutko. Oj słabiutko. Doszedłem do wniosku, że tłumaczy się na rynek polski tylko głośne tytuły, a mniej znanych, ale znakomitych twórców już nie. Pomija się ich wskazując na ogół względy ekonomiczne, Moim zdaniem tylko po to, by nasze tuzy nie zbierały cięgów od takich malkontentów jak ja. Owszem jest większa szansa niż w fantastyce na naprawdę porządną powieść z interesującą historią i dobrze napisaną, ale ich autorzy dożywają powoli swoich dni.

      Czy mogę narzekać, że jest tak słabo bo pisarz prócz oswajania swojego demona musi jeszcze utrzymać siebie i nierzadko rodzinę i zwyczajnie chałturzy rozmieniając swój talent, doświadczenie na drobne. Dosłownie na drobne. Dodatkowo jest jeszcze obarczony dodatkową robotą, korektą własnej powieści. To też kosztuje... w zasadzie tyle samo co napisanie książki.

      Pisałem jakiś czas temu, że wyzbywam się książek. O dziwo po tym wpisie, znalazło się parę osób chętnych do wzięcia pod swoje strzechy makulaturę. Jednak nikt, ale to nikt nie chciał książek polskich pisarzy (które dostaję po dziś dzień). Pomijam książki Wiesława Myśliwskiego czy Jacka Natansona, które zostały mi niemal wyrwane z rąk ;] Innych pisarzy nie wspomnę, bo jakoś głupio mi pisać, że taki czy owaki znalazł swoje miejsce w śmietniku.

O jeden sklep za dużo

      Podobno ludzie nie lubią zakupów. Nie będę wnikał w jakie (spożywcze, ciuchy, techniczne, remontowe). Po całości. Najpierw jest problem z wyjściem. Potem ludzie, że są. I o zgrozo też chcą robić zakupy. To obsługa jest jakaś takaś. Potem, że nie ma tego po co człowiek ruszył cztery litery. I samo kupowanie. O maj gad. Po prostu zgroza. Tyle, że kiedy już się trafią zakupy, już się teleportowano na miejsce, ludzi mało, obsługa jak trzeba i jest to co człowiek sobie umyślił... to jakoś coś nie pasuje. Jeżeli ktoś na wstępie pomyślał, śpieszę z wiatrakiem do rozwiania wątpliwości, problem ów nie dotyczy tylko kobiet. Płeć brzydka też ma takie dylematy. Z moich obserwacji wynika, że wszyscy kochają zakupy.

      Ale o czym innym chciałem... Jest takie zjawisko, które nazywam "o jeden sklep za dużo".

      Niezależnie czy zakupy należą do udanych, czy posiadany kapitał finansowy został wymieniony na dobra. To jest nieistotne. Gdzieś tam istnieje jeszcze jeden sklep do którego w akcie desperacji lub w szale zakupoholizmu trzeba wejść. I to jest problem osoby towarzyszącej. Po przekroczeniu tego sklepu jeszcze nie jest zwiastowany dramat jaki za chwilę nastąpi. Zajmuje to chwilę, a subiektywne odczucie upływu czasu jest taki jakby minęły godziny. Człowieka, który jest albo ciałem doradczym albo towarzystwem albo bagażowym wkracza do strefy mroku całkiem nieświadomy. Dramat zaczyna się kiedy podjęcie decyzji, wybór wymaga werbalnej interakcji owego towarzystwa. I nie ma znaczenia, że kilka sklepów wcześniej jeszcze było czuć zaangażowanie, szczere zainteresowanie czy ten makaron ma niski indeks glikemiczny czy bluzka pasuje do pantofli albo czy ten superowy smartłocz jest niezbędny do podtrzymania życia.

      Następuje natychmiastowy shutdown entuzjamu, chęci, cierpliwości i wyższych uczuć ;] Pojawia się zmęczenie, zniechęcenie i potrzeba teleportacji gdziekolwiek poza zasięg sklepów. Dzisiaj to zaliczyłem ;]

      Swoją drogą będąc jeszcze w temacie bawi mnie kiedy ludzie twierdzą, że nie cierpią zakupów jako takich. Oj jak muszą cierpieć. Ale przeglądanie katalogów papierowych, online i dokonywanie zdalnych zamówień nie, to już nie jest to samo ;] Tylko w tym przypadku zawsze można pójść do kuchni po wymówkę ;]

Weekend.